ศกุนตลา กับความรักที่เกือบพินาศเพราะคำสาป

ศกุนตลา คือหนึ่งในเรื่องราวเล็กๆ ที่แทรกอยู่ในมหาภารตะ ซึ่งต่อมากลายเป็นวรรณกรรมคลาสสิคที่ทรงคุณค่าของโลก
ด้วยความงดงามของภาษา และเนื้อเรื่องที่สะเทือนใจ โดยมีเรื่องราวที่เราจะนำท่านผู้อ่านไปทัศนากันในบทความนี้
จุดเริ่มต้นของเรื่องราวครั้งนี้เกิดจาก ฤาษีวิศวามิตร ซึ่งเป็นอดีตกษัตริย์ที่สละราชบัลลังก์เพื่อแสวงหาหนทางที่สูงกว่า
เขาได้บำเพ็ญตบะจนมีฤทธิ์แกร่งกล้า จนพระอินทร์รู้สึกไม่สบายใจด้วยเกรงว่าจะมีฤทธิ์เหนือกว่าตน
จึงวางแผนทำลายตบะของวิศวามิตร แผนการนั้นคือการส่งนางอัปสรนามว่า เมนกา
ลงไปใช้มารยาหญิงยั่วยวนให้ตบะแตก โดยตอนแรก วิศวามิตร ก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่เวลาผ่านไปก็เริ่มหลงเสน่ห์ไปทีละน้อยๆ
สุดท้าย วิศวามิตร ก็ตบะแตก และได้ เมนกา เป็นภรรยาในที่สุด เวลาล่วงเลยผ่านไป เมนกา ได้ให้กำเนิดเด็กหญิงตัวน้อย
แต่ วิศวามิตร ซึ่งสำนึกว่าตนผิดพลาดครั้งใหญ่ ได้ขอแยกทางกับ เมนกา และออกไปบำเพ็ญเพียรยังที่ห่างไกล ทำให้ เมนกา
ต้องตัดใจทิ้งลูกของตัวเองไว้กลางป่า เพื่อเดินทางกลับสวรรค์
วันหนึ่ง ฤาษีกัณวะ เดินทางผ่านมา แล้วได้ยินเสียงเด็กน้อยร้องไห้ จึงเดินตามเสียงและได้พบกับเด็กหญิงตัวน้อย
ด้วยความสงสารจึงตั้งใจจะเลี้ยงเด็กคนนี้ ซึ่ง ฤาษีกัณวะ ได้ตั้งชื่อว่า ศกุนตลา
เวลาผ่านไป ศกุนตลา เติบโตเป็นสาวแรกรุ่นที่มีความงดงาม และไปหลงรักกับ ท้าวทุษยันต์ กษัตริย์แห่งหัสตินาปุระ
จนตกลงปลงใจเป็นสามีภรรยา พร้อมทั้งเสพสมรสรักอันแสนหอมหวานและสุขสมในร่มไม้ภายใต้ แสงจันทร์
แต่แล้วทั้งคู่ก็มีอันต้องจากกัน จนในที่สุด ศกุนตลา ก็ล้มป่วยลงด้วยพิษไข้ใจ จนทำให้ ฤาษีกัณวะ เกิดความโมโห
พร้อมสาปให้ ท้าวทุษยันต์ ไม่สามารถจดจำเรื่องราวเกี่ยวกับ ศกุนตลา ได้ จนกว่าจะได้เห็นแหวนที่มอบเอาไว้
เวลาผ่านไป ศกุนตลา ได้ตั้งครรภ์อ่อน ทำให้ ฤาษีกัณวะ บอกให้ ศกุนตลา เดินทางไปยังหัสตินาปุระ เพื่อไปหา
ท้าวทุษยันต์ พร้อมกำชับว่าให้รักษาแหวนของ ท้าวทุษยันต์ ให้จงดี เพราะเป้นเพียงสิ่งเดียวที่จะทำให้ผู้เป็นสามีจดจำได้
อย่างไรก็ตาม ระหว่างทาง ศกุนตลา ได้ทำแหวนผลัดตกน้ำโดยไม่รู้ตัว เมื่อไปถึงหัสตินาปุระ ทำให้
ท้าวทุษยันต์ จำนางไม่ได้ พร้อมกล่าวหาว่าเป็นหญิงแพศยา เที่ยวโกหกพกลมว่าเป็นเมียของกษัตริย์ ทั้งที่ตัวเองเป็นพราหมณ์
และขับไล่ให้ออกไปจากท้องพระโรง ความผิดหวังดังกล่าว ทำให้ เมนกา ผู้เป็นมารดาของ
ศกุนตลา รู้สึกสงสารที่ลูกสาวของตนต้องเจ็บปวดจากความรัก จึงลงมารับตัวลูกสาวไปส่งที่อาศรมฤาษีกัณวะ
และช่วยดูแลลูกสาวของตนเป็นอย่างดี พร้อมตั้งชื่อให้กับหลานชายของตนว่า ภรต แต่แล้ววันหนึ่ง ชาวประมงได้พบแหวนของ ท้าวทุษยันต์
จึงขอเข้าเฝ้า และถวายแหวนคืนแก่เจ้าของ ทันทีที่ ท้าวทุษยันต์ได้รับแหวน ความทรงจำเกี่ยวกับ ศกุนตลา ก็กลับมาดังเดิมพร้อม
จึงบังเกิดความเสียใจเป็นอย่างมากที่ได้ทำร้ายจิตใจของ ศกุนตลา เมื่อเป็นเช่นนั้น ท้าวทุษยันต์
จึงรีบสั่งให้จัดกระบวนใหญ่ไปหา ศกุนตลา โดยทันที เมื่อไปถึงอาศรม ท้าวทุษยันต์ ได้กล่าวขอโทษต่อ ศกุนตลา
และขอให้ยกโทษกับความผิดของตน ด้วยความรักที่มีอยู่ ศกุนตลา ก็ยกโทษให้ และทั้งคู่ก็ได้กลับไปยังหัสตินาปุระ
พร้อมครองรักอย่างมีความสุข ด้านเจ้าชายตัวน้อยผู้มีนามว่าม ภรต เมื่อเติบใหญ่ได้ปกครองนครหัสตินาปุระ แทนผู้เป็นบิดา
และได้รับการยกย่องว่าเป็นจอมจักรพรรดิผู้เกรียงไกรมากที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์อินเดียโบราณ
และนามของเขาได้กลายเป็นคำเรียกขานดินแดนและชาวอินเดียว่า ภารตะ นับแต่นั้นเป็นต้นมา

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *